Als tweede...
De afgelopen weken stonden in het teken van mijn sollicitatie voor een baan bij de Mothers’ Union. Na het opsturen van mijn brief wachtte ik met spanning af of ik zou worden uitgenodigd voor een gesprek. Ik was hartstikke blij toen dat gebeurde! Toen ik hoorde dat ik naast een gesprek ook een test zou moeten maken, voelde ik mij best gespannen.

25 februari ging ik met goede moed op weg naar de Mothers’ Union in hartje Londen. Het was een verassing toen ik kennismaakte met de gesprekleiders. Eén vrouw was namelijk half Nederlands, de andere Afrikaans. Ik had meteen een leuke connectie! Het gesprek verliep heel goed, de test iets minder. In 45 minuten moest ik een artikel controleren op spelling en zinsopbouw, een gebed schrijven en een opzet maken voor een kerkdienst. Natuurlijk moest dat ook nog eens zonder alle hulpmiddelen die ik normaal kan gebruiken, zoals mijn woordenboek en spellingcontrole. Twee uur later stond ik weer buiten en heb ik nog even genoten van de Big Ben en Westminster Abbey. De volgende morgen werd ik uitgenodigd voor een tweede gesprek!

Woensdag 4 maart ging ik opnieuw op weg naar Londen. Dit keer had ik een korte presentatie voorbereid. Ik moest een symbool meenemen aan de hand waarvan ik iets zou vertellen over mijn persoonlijk geloof. Via internet ben ik op zoek gegaan. Bij de Marks & Spencer vond ik een mooie doorzichtige vlinder met daarin een lampje die allemaal verschillende kleuren aanneemt (een tuinlamp!). Ik heb verteld over hoe een vlinder voor mij symbool staat voor wat ik geloof: Jezus’ opstanding gesymboliseerd in de transformatie van rups naar vlinder. Maar in de vlinder herken ik ook de verschillende fases in mijn eigen leven. ‘Rups’ periodes, waarin je vast loopt in jezelf. Je weet dat er meer is dan je nu ziet en je wilt veranderen, maar weet niet goed hoe. ‘Cocon’ periodes: tijden van stilte, veel wachten, frustratie, maar ook het begin van verandering. En dan de ‘Vlinder’ periode, waarin je er uiteindelijk op uit gaat, de wijde wereld in vliegt en geniet van de vrijheid die je geschonken is.

Eigenlijk heb ik vooral genoten van het tweede sollicitatiegesprek. Ik voelde een klik met de mensen met wie ik praatte en het was bijzonder iets te mogen delen over mijn leven. Het was dan ook best een teleurstelling toen ik een paar dagen later hoorde dat ik als tweede uit de bus was gekomen. Ze waren onder de indruk van mijn presentatie en de gesprekken, maar iemand anders bleek net iets meer ervaring te hebben dan ik…

Ik besefte al snel dat ik waarschijnlijk nog iets meer en langer geduld moet hebben. Dat vind ik niet makkelijk. Deze sollitatiegesprekken waren wel een heel goede ervaring. Het heeft mij zelfvertrouwen gegeven en het was een goede oefening voor mijn Engels. Gelukkig heeft Canterbury Cathedral mij een nieuwe tijdelijke baan aangeboden als ‘Secretary to the Music & Liturgy Department’. Dat lijkt me best interessant, maar in de baan bij de Mothers’ Union leek ik zo veel meer van mijn ervaringen en talenten kwijt te kunnen… Ik voel mij soms zo ongeduldig, maar toch zal ik nog even terug moeten gaan naar wat ik al eerder schreef:

Above all, trust in the slow work of God.
We are, quite naturally impatient in everything to reach the end without delay.
We should like to skip the intermediate stages.
We are impatient of being on the way to something unknown, something new.
And yet it is the law of all progress that it is made by passing through some stages of instability –
and that it may take a very long time.


PS. Deze week eindigt mijn baan als ‘Visits Coordinator’. Dan ga ik voor een weekje naar Nederland, om vervolgens te starten in mijn nieuwe functie als 'Secretary to the Music & Liturgy Department'.

Berichten en citaten van deze website mogen alleen gebruikt worden met bronvermelding »
© Mirjam Verhage | www.byfaith.nl

Reacties

Geef jouw reactie

Message

Name

E-mailaddress

Write here the letters: byfaith